راسل، ریاضیدانی بود كه فیلسوف شد. او پایه گذار منطق جدید ریاضی است و علم منطق را كه از زمان ارسطو به بعد هیچ تغییری نكرده بود، دچار تحول عظیمی ساخت و آن را به شكل فرمول های ریاضی درآورد. سپس از منطق ریاضی به فلسفه رفت. در فلسفه پیرو تجربه گرایان و شكاكانی چون هیوم شد. اعتقاد داشت، بدون تجربه و شناخت انسان نمی تواند به چیزی شناخت پیدا كند و شناخت های دیگری كه عقل، بدون كمك حواس پنجگانه، در خصوص جهان غیر مادی به دست آورده، بی اعتبارند.

راسل مثل هیوم، قانون علیت را قبول ندارد و به دلیل غوطه ور شدن در مسائل علمی و درك نادرست كه از عرفان دارد، آن را غیر منطقی می داند! او تصور می كرد كه همه چیز حتی خدا، روح و جهان آخرت، باید به وسیله ی دلایل و شواهد علمی تایید شوند، البته به دلیل همین موشكافی افراطی بعدها در حقیقت داشت علم هم تردید كرد و بر تحیر و سرگردانی او هم افزود.

این فیلسوف مشهور انگلیسی، پدر فلسفه ی تحلیلی است. می گفت فلسفه، استفاده ی عملی و روزمره ندارد. پس هدفش باید این باشد كه كل جهان پیچیده را به صورت اتم تجزیه و تحلیل كند و واقعیت ها را تا كوچكترین اجزا بشناسد و آن ها را نام گذاری كند. یعنی از فلسفه می خواست كه كاركرد علم را داشته باشد!

راسل دارای آثار بسیاری است. كتاب های تاریخ فلسفه در غرب، فلسفه ی ماده، الفبای نظریه ی نسبیت و تسخیر خوشبختی از آن جمله هستند. مقالات و مصاحبه های بسیاری هم در جراید و رادیو و تلویزیون از وی برجا مانده اند.

یكی از دانشمندان ایرانی كه با این فیلسوف انگلیسی مكاتبه ی علمی داشته مرحوم علامه شیخ محمد تقی جعفری است. این نامه ها به صورت كتاب منتشر شده است.

نوشته شده در تاریخ شنبه 30 تیر 1386    | توسط: جواد    | طبقه بندی: فلسفی،     | نظرات()