رآلیسم (واقع بینی)

این مكتب بر مشاهده دقیق پدیده های زندگی و تشخیص درست علل و عوامل ایجاد این واقعیات مبتنی است و در واقع زائیده ی كشفیات و ترقیات نیمه ی اول قرن نوزدهم می باشد كه برروی ادبیات نیز تاثیر گذاشته است. رآلیسم موجب گردیده كه شاعران و نویسندگان از اوج احكام تخیلات به سوی واقعیات و حقایق زندگی كشانیده شوند. زیرا مردم از تخیلات رومانتیك خسته شده بودند و آثاری را می پسندیدند كه بیانگر بدبختی ها و رنج های آنان باشد. از پیروان این مكتب می توان به: بالزاك، داستایوفسكی، اشتروم، چارلز دیكنز و هنری جیمز اشاره نمود.

نویسندگان رآلیسم دودسته می باشند:

الف: سبك (هنر برای هنر): این دسته معتقد بودند كه هنر، ذاتا شریف و مهم است و باید از هرگونه قید و بند و ملاحظه آزاد شود و وسیله ی نیم به هیچ مقصودی نباشد. به عبارت دیگر هنر باید آینه ی تمام نمای مناظر حیات باشد. مشهورترین نماینده این گروه گوستاو فلوبر است.

ب: سبك (هنر برای فایده): پیروان این نظریه اعتقاد دارند كه هنر باید وسیله ای برای نیل به هدف و مطلوب باشد. نماینده این گروه پرودن فیلسوف معروف است.

نوشته شده در تاریخ شنبه 30 تیر 1386    | توسط: جواد    | طبقه بندی: ادبی،     | نظرات()