اورانیوم طبیعی اصولا شامل مخلوطی از دو ایزوتوپ (نوع اتمی) از اورانیوم است. تنها 7/0 درصد از اورانیوم طبیعی، شكاف پذیر و یا دارای قابلیت شكاف پذیری است كه با شكافته شدن در راكتورهای هسته ای انرژی تولید می كنند. ایزوتوپ اورانیوم شكاف پذیر، اورانیوم نوع 235 (u-235) است و پس مانده آن اورانیوم 238 (u-238) است.

در بیشتر انواع راكتورهای معمولی هسته ای به اورانیوم 235 (u-235 كه اورانیوم با غلظت بیش از حد طبیعی است) نیاز دارند. عملیات غنی سازی، غلظت اورانیوم را بیشتر می كند. عموماً بین 5/3 تا 5 درصد اورانیوم 235 با بیرون آوردن 8 درصد از اورانیوم 238. این عمل با جداسازی گازی هگزافلورید اورانیوم در دو جریان انجام می گیرد. یكی به اندازه لازم غنی سازی می شود و اورانیوم غنی شده ضعیف نامیده می شود و دیگری به اورانیوم 235 منتهی می شود كه به پس مانده معروف است.

در عملیات غنی سازی در مقیاس های بزرگ تجاری وجود دارد، كه هر كدام هگزافلورید اورانیوم را به عنوان منبع استفاده می كنند: نفوذ گازی و تفكیك گازی و هر دوی آنان از خواص فیزیكی مولكولی استفاده می كنند. مخصوصا با 10 درصد اختلاف جرم، برای جداسازی ایزوتوپ ها محصول این مرحله از چرخه سوختی هسته ای، اورانیوم هگزا فلورید غنی شده است كه برای تولید اورانیوم اكسید غنی شده تغییر حال مجدد می یابد.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 27 تیر 1386    | توسط: جواد    | طبقه بندی: فیزیک،     | نظرات()